गैंडाकोट ४ नवलपुर

“ आमा !  जति काम गरेपनि घरमा  कहिले  जस पाइनँ ।  नन्द, देवर , सासू ,ससुरा सबैको चित्त बुझाउँदा बुझाउँदै हैरान भएँ । ´´ छोरीले आमासंग फोनमा रूँदै भनी ।

“पहिला न जा् !  भनेर कत्ति सम्झाउँदा पनि  मानिनस् । नाई ,मलाई त्यै  केटो चाहिन्छ भनेर हिँडिस् ।अब पछुताएर के फाइदा ? दु:ख पाइस् मङ्गले आफ्नै ढङ्गले !´´ आमाले  दिक्क मान्दै  भनिन् ।

बिन्ति भाउमा  छोरीले भनी , “ बिहान उठेदेखि एकछिन फुर्सद हुदैन । घरको काम कसैले सघाउने होइन ? घरको कुरा कतै बाहिरकाले थाहा पाउँछन् कि भनेर यतिञ्जेल  मौन बसेर सहेँ ।  सबैले अनेकन्  लाञ्छना लगाउँछन् ।  म  यहाँ बस्नै  सकिनँ । आफ्नै जन्मघर आउँछु । ´´

“ ऊ बेला  घरको  चालचलन, आनीबानी  केही बुझ्न पाइएन । ‘ हतपत गरिस् । घर छाडने कुरा नगर् छोरी ! ´´भनेर  आमाले सम्झाइन् ।

आमा छोरी निक्कै बेर कुरा गरे । तिता मिठा गन्थन गरे । फोन राखेपछि  आमा  घरधन्दामा  लागिन् । धेरै बेरपछि आमाका मनमा कुरा खेल्न थाले  , “  अघिपछि  कहिले फोन  नगर्ने मान्छे आज एकाबिहानै साह्रै बिलौना गरी । केही त पक्कै होला ?  हैन, यसलाई केही समस्या त छैन ? साह्रै तनाव भएर त होइन ? ´´ हत्त न पत्त छोरीलाई फोन गरिन् । धेरै पटक फोन गर्दा पनि फोन उठेन ।

केही बेरपछि छोरीकी सासूले फोन गरेर भनिन् , “झट्टै आउनु पर्यो , सम्धिनीज्यू !  यहाँ तपाईंकी छोरी सुसाइड नोट लेखेर झुन्डिएकी

छे । ´´