कविता

                          जीवनको आकार

                                                                                        बोधराज पौडेल

सिकर्मीको हातमा परेपछि

काठमा आफैँ कलात्मक

बुट्टा बनिन्छ

पोलेपछि स्पातका पाताहरू

आरनबाट औंजारमा

परिणत हुन्छन्

कुम्हालेको चक्रबाट

हाँडी बनेर निस्कन्छ

माटोको आकार

विहीन डल्लो ।

यहाँ काठले छिनोको हजार

चोट सहेको छ

यहीँ फलाम आगो भएको छ

चक्रमा नघुम्दो हो त माटोको डल्लो

कसरी हाँडीको आकार ग्रहण गथ्र्याे ?

हिर्काएको छ

हथौडाले छिनाको टाउको

च्यापेको छ सनासोले

स्पातको नाक

बेलाबेला धागोले काटिन्छ

नमिलेको भाग

तव न निस्कन्छ एउटा रूप ।

धत ! चोट नहुँदो हो त जीवनमा

कसरी आउँदो हो ज्ञान !

मुल पलाउन पनि त वर्षात् चाहिन्छ ।

थाहै छ ‘क—ख’ सिक्न कति गा¥हो हुन्छ,

त्यै भएर त गुरुले कहिले हात,

कहिले लाठी समाउनु हुन्छ ।