धम्मपद शृङ्खला– ४

यमक वर्ग

७) सुभानुपस्सिं विहरन्तं इन्द्रियेसु असंवुतं ।

भाजनम्हि अमत्तञ्ञुं कुसीतं हीनवीरियं ।

तं वे पसहति मारो वातो रुक्खं व दुब्बलं ।।

–  जो मानिस राम्रैराम्रा वस्तु  को पछि लागिरहन्छ, इन्द्रिय संयम गर्दैन,

भोजन कति ग्रहण गर्ने भन्ने हेक्का राख्दैन र जो प्रमादी तथा

उत्साहहीन  छ, उसलाई मारले यसरी पतन गराइदिन्छ जसरी

बतासले कमजोर रुखलाई ढलाइदिन्छ ।

८) असुभानुपस्सिं विहरन्तं इन्द्रियेसु सुसंवुतं ।

भोजनम्हि च मत्तञ्ञुं सद्धं आरद्धवीरियं ।

तं वे नप्पसहति मारो वातो सेलं व पब्बतं ।।

-जो मानिस सधैँ सुखैसुखको पछि लाग्दैन, इन्द्रिय संयम गर्दछ, भोजनको परिमाण हेक्का राख्छ र जो श्रद्धायुक्त एवं उत्साही छ, उसलाई

मारले प्रभावित पार्न सक्दैन जसरी बतासले पर्वतलाई हल्लाउन सक्दैन ।