कविता

केवल अनन्त र शून्य
                          रविन्द्र केसी

दुख्नु भन्नु त के रहेछ  र !

फगत एउटा अनुभूति बाहेक

तर प्रिय  !

अनुभूति पनि त  समय नै रहेछ

आखिर दुख्ने पनि समय नै त हो

हो प्रिय !

मलाई पनि मेरै समय दुख्छ

कहिले निर्बन्ध सपनाको त्यो अतीत दुख्छ

कहिले बन्धित बिपनाको  यो वर्तमान दुख्छ

दुख्छ प्रिय !

कहिले तिम्रो त्यो तिरस्कार दुख्छ

कहिले मेरो अस्वीकृत अनुराग दुख्छ

तर प्रिय !

समयको अन्तरालमा

अब दुखाइ पनि हराउँदै गएको छ

अनुभूति आत्मबोध तिर सर्दै गएको छ

अब लाग्छ –

त्यो पीडा होइन्  ,  प्रेम हो

तिमी प्रतिको मेरो अगाध मौन प्रेम ।

तर

अब त्यो

तिमी र म भन्दा धेरै पर छ

त्यसैमा शून्य छ ,त्यसैमा अनन्त छ ।

अब

न अस्वीकृतिको गुनासो छ

न अनुरागको लाचारी छ

केवल प्रेम छ

तर

अब त्यो

तिमी र म भन्दा धेरै पर छ

त्यसैमा शून्य छ , त्यसैमा अनन्त छ ।