यात्रा कविता
शैलुङ्ग: त्रासको गर्भबाट झुल्केको बिहान
                     किशोर पहाडी

कालो पछ्‌यौराले छोपेको

अन्धकार यात्रा —

साँघुरो  सड़क,

बसको गडगडगड गर्जन,

पाङ्ग्रा भीरको छेवैमा पुगेको छ

तल पातालको मुख झैँ खोंच,
माथि निस्पट्ट पहाड

शून्यको गर्भगृहमा

काँपिरहेका आत्माहरू  ।

प्रत्येक मोडमा त्रासको छाया

प्रत्येक झट्‌कामा जीवनको प्रश्न,

स्रष्टाहरू मौन हिउँ झैँ जमेका,

आशाको एउटा मसिनो सूत समातेर

आफ्नै अनुहार अँध्यारोको ऐनामा हेरिरहेका    ।

अँध्यारोमा देखिन्थ्यो  केवल

हेडलाइटको पातलो रेखा,

जस्तै जीवनमा आशा –

“बिहान उज्यालो देखिन्छ कि ?”

बिहान देखिएको

हिमश्रृङ्खलाले जब रमायो मन,

गाइएछ शैलुङ्गको सुन्दरताको गान

बनाइएछ  भिडियो ।

जस्तै जीवनमा आशाको उदय भयो,

रातको त्रासलाई चिर्दै

नयाँ अध्याय शुरू भयो —

चित्रकारको क्यानभासमा

रङ्ग‌हरूको उत्सव झैँ सिङ्गारिएर ।

शैलुङ्गको आकाश –

नीलो  र विशाल

जस्तै मुक्त आत्माको संसार

जहाँ चीलहरू उड्दै थिए

स्वतन्त्रताको प्रतीक बनेर ।

रातको त्रासपूर्ण यात्रा

बिहानको उज्यालोमा भएछ रूपान्तरण

जीवनका पीडाहरू

सफलताका गीतमा बदलिए छन्  ।

जब स्रष्टाहरूले शैलुङ्गको ‘ग्रेटवाल’ मा पाइला टेके,

सुनौलो आभाले सय थुम्काका शिरमा टीका लगाइदियो।

शैलुङ्ग — प्रकृतिको एउटा जीवन्त गहना,

जहाँ हावाका लहरहरूले कानमा सुस्तरी भन्दै थियो —

“अझै माथि आऊ, अझै भित्र हेर!”

हो,
धानका स्वर्ण थुप्रा झैँ देखिने सय थुम्काहरू

त्यो दिन बादलको घुम्टो उघारेर

शान्तिको मन्त्र जपिरहेका थिए ।