लोमान्थाङको लोभलाग्दो यात्रा
                                                                                                ज्ञानेन्द्र विवश

लोमान्थाङको लोभलाग्दो यात्रामा दुःखको पीडा होइन, आनन्दको मीठास मिल्दोरहेछ । लोमान्थाङको दिव्य यात्रामा आँखाको तृष्णाभन्दा पर सम्झनाको आभास रहिरहँदोरहेछ ।
लोमान्थाङ, मरुभूमिको बीचमा फुलेको गुलाफजस्तै थियो । यसको सौन्दर्य आँखाको तृष्णा मात्र थिएन, यो त दिव्य दृश्यको आस्वादन थियो । मरुभूमिको कठोरताबीच पनि जीवनको उमङ्ग देख्दा मन अचम्ममा पथ्र्यो ।
पहिलो पाइला राख्नासाथ म लोमान्थाङको जादुमा बन्धक बनेँ । पुरानो सहरका घरहरू इतिहास बोकेका काठका बुट्टा जस्ता देखिन्थे । हावामा घुमिरहेका मन्त्रहरूले मेरो मनलाई छोयो । गुम्बाका झ्यालबाट निस्किएको धूपको बास्नाले मेरो आत्मालाई शान्त पा¥यो ।
लोमान्थाङको प्रत्येक कुनामा कलाको झलक देख्न पाइन्थ्यो । भित्तामा कोरिएका चित्रहरूले कथाहरू बोल्थे । गुम्बाका मूर्तिहरूले धर्मको गहिराइलाई उजागर गर्थे । प्रत्येक ढुङ्गा, प्रत्येक माटोको टुक्राले इतिहासको गीत गाइरहेको जस्तो लाग्थ्यो ।
मैले लोमान्थाङमा मात्र होइन, आफैँमा पनि एउटा नयाँ संसार पत्ता लगाएँ । मरुभूमिको यात्रा गर्दैगर्दा मैले जीवनका कठोरताहरूलाई सहन सक्ने शक्ति पाएँ । लोमान्थाङको शान्तिले मेरो आत्मालाई शुद्ध पारिदियो ।
लोमान्थाङको यात्रा मेरो लागि भौगोलिक यात्रा मात्र थिएन । यो आत्मिक यात्रा पनि थियो । मैले लोमान्थाङमा जीवन, प्रकृति र संस्कृतिको अद्भुत संगम देखेँ । यो यात्रा मेरो जीवनको सबैभन्दा अविस्मरणीय अनुभव बन्यो ।
यात्राबाट फर्किएर पनि म अझै त्यहाँको जादुमा बाँचेको छु । मेरो मनमा सधैँ लोमान्थाङको त्यो दिव्य दृश्य ताजै रहने छ ।
लोमान्थाङ ! नामैले मधुर, दृश्यले मनमोहक, अनुभूतिले अविस्मरणीय । लोमान्थाङको मेरो लोभलाग्दो यात्रा ।
मैले यस हिमाली राज्यमा जब पहिलो पाइला टेकाएँ, मेरो मनमा एक शीतल शान्ति छाएको थियो । यहाँको प्राकृतिक सौन्दर्यले मेरो आँखालाई तृप्त पारेको थियो । स्वच्छ हावा र शान्त वातावरणले मेरो मनलाई प्रफुल्लित बनाएको थियो ।
लोमान्थाङ पुग्ने बाटो त्यति सहज थिएन । उकालो चढ्दा, घामको तातोले पसिना चुहाएको थियो । गाडीमाथेचारिँदै, उफ्रिँदै जीउज्यान नराम्ररी दुखेको थियो । तर, जब मैले माथिबाट तल झरेर फैलिएको मनमोहक दृश्य देखेँ, मेरो सबै थकाइ एकैछिनमा बिर्सिएको थियो ।
हिमालको सेताम्मे चुचुरो, हरियाली जंगल, रङ्गीचङ्गी फूलहरूले सजिएका खेतबारी, अनि टाढा–टाढा रहेका पातला गाउँबस्तीहरू । यी सबै दृश्यले मेरो मनलाई छोएको थियो ।
मलाई लाग्थ्यो, हिँड्नुको प्रतिफल दुःखको पीडा हुँदैन , त्यो आनन्द अनुभूतिको मीठास हुनुपर्छ । जब हामी कुनै नयाँ ठाउँमा पुग्नका लागि हिँड्छौँ, हामी केवल भौगोलिक दूरी मात्रै तय गर्दैनौँ, हामी आफ्नै मनको यात्रा पनि गर्छौँ । हामी नयाँ मानिसहरूसँग भेट्छौँ, नयाँ संस्कृति सिक्छौँ । नयाँ अनुभवहरू बटुल्छौँ । यसरी हामी यात्रामा निस्किँदा जहिल्यै पनि आफैँलाई राम्ररी चिन्ने अवसर पाउँछौँ ।
लोमान्थाङमा मैले देखेको सौन्दर्य आँखाको तृष्णा मात्रै थिएन, दिव्य दृश्यको आस्वादन थियो । यहाँको प्रत्येक कुनामा प्रकृतिले आफ्नो कलाको प्रदर्शन गरेको थियो । हिमालको सेताम्मे चुचुरोमा सूर्यको किरण टल्किँदा, यस्तो लाग्थ्यो कि स्वर्गको ढोका खुलेको छ । यहाँको हावामा मिसिएको सुगन्धले मेरो मनलाई शान्त बनाएको थियो ।
लोमान्थाङबाट फर्कँदा मसँग धेरै यादगार क्षणहरू थिए । मैले यहाँबाट धेरै कुरा सिकेँ । मैले सिकेँ कि जीवनमा सधैँ सजिलो बाटो मात्रै हुँदैन, कहिलेकाहीँ चुनौतीहरू पनि आउँछन् । यदि हामी धैर्यतापूर्वक अगाडि बढ्छौँ भने, हामी सफल हुन सक्छौँ । मैले यहाँबाट सिकेँ कि प्रकृति हाम्रो सबैभन्दा ठूलो गुरु हो । प्रकृतिबाट हामी धेरै कुरा सिक्न सक्छौँ ।
वास्तवमा लोमान्थाङ जीवनको दर्पण हो । जीवन एउटा यात्रा हो, जसमा अनुभव, शिक्षा र परिवर्तनको मार्ग अनवरत रूपले अवलम्बित हुन्छ । यस यात्रामा कतिपय ठाउँ र घटनाहरूले हाम्रो मनोभावनामा गहिरो छाप छोड्छन् । मेरो लागि लोमान्थाङको यात्रा यस्तै एउटा अविस्मरणीय अध्याय बन्यो । यसबाट मैले जीवनलाई नयाँ दृष्टिकोणबाट बुझ्ने अवसर पाएँ ।
हिमाली भेगमा रहेको लोमान्थाङ एक सुन्दर, सांस्कृतिक र ऐतिहासिक धरोहर हो । त्यहाँ पुग्नु भनेको समयलाई पछाडि फर्काएर एउटा अर्कै युगमा प्रवेश गर्नुजस्तै हो । म त्यहाँ जाँदा आफ्नो दैनिक जीवनका चटारो र भागदौडबाट टाढा भएर प्रकृतिसँग संवाद गर्न पुगेँ । त्यहाँका बगरहरू, चट्टानी पहाडहरू, अनि अनन्त लेकाली फाँट र आकाशले मेरो आत्मालाई शान्त पार्न सक्षम भयो ।
यो यात्रामा मैले अनुभूत गरेँ कि जीवनको असली आनन्द केवल भौतिक सुखमा छैन । लोमान्थाङको सरलता, त्यहाँका स्थानीय बासिन्दाको हास्यभाष्य र उनीहरूको मिलनसार व्यवहारले मलाई सिकायो कि खुशी खोज्न कुनै महँगो साधन चाहिँदैन । हामीले केवल आफ्नो मन खुला गर्नुपर्ने हुन्छ । प्रकृतिको हरेक रङ, हावा र ध्वनिमा एउटा सौन्दर्य लुकेको हुन्छ ।

त्यहाँको परम्परागत बौद्ध गुम्बा र तिब्बती संस्कृतिले मलाई गहिरो रूपमा छोयो । जीवनका कठिनाइहरूलाई स्वीकार्ने उनीहरूको क्षमता र शान्त जीवनशैलीले मलाई जीवनका अनावश्यक चिन्ताहरूलाई परित्याग गर्न सिकायो । मैले बुझेँ, आत्मा त शान्त नै छ, हामीले मात्रै त्यसलाई अशान्त बनाइरहेका हुन्छौँ ।

यो यात्राले मलाई जीवनप्रतिको दृष्टिकोण परिवर्तन गर्न बाध्य तुल्यायो । मैले महसुस गरेँ, सधैं केही न केही खोज्ने प्रयासमा हामीले आफ्नै वरिपरिका सुन्दर क्षणलाई बिर्सिरहेका हुन्छौँ । जीवनको असली आनन्द कुनै गन्तव्यमा पुगेर होइन, यात्रा गर्ने क्रममा अनुभव गरिने स–साना क्षणहरूमा पनि ती कुरा लुकेको हुन्छ ।
लोमान्थाङको त्यो सादगी र शान्त वातावरणले मलाई सिकायो कि हामीले खुशी र आनन्द खोज्न टाढा जानु पर्दैन । हाम्रो वरिपरि, हाम्रो आफ्नै जीवनमा, प्रशस्त खुशीका क्षणहरू छन् । तिनीहरूलाई अनुभव गर्नका लागि केवल हाम्रो दृष्टिकोण परिवर्तन गर्नुपर्छ ।

त्यसैले,लोमान्थाङ मेरो जीवनको एउटा दर्पण बन्यो । यसले मलाई केवल बाहिरी संसारको सुन्दरता मात्र होइन,भित्री शान्तिको पनि मूल्य चिनाउन सिकायो।जीवनलाई सरल तरिकाले हेर्नु नै सच्चा आनन्दको स्रोत हो भन्ने पाठ मैले त्यहाँको यात्रा मार्फत पाएँ ।
यो यात्रा सधैं मेरो स्मृतिमा अमिट छापका रूपमा रहनेछ, जसले मलाई प्रत्येक दिन जीवनलाई सकारात्मक र सरल दृष्टिकोणले हेर्न प्रेरणा दिने छ ।
लोमान्थाङको यात्रा मेरो जीवनको एउटा अविस्मरणीय अध्याय बन्यो । यस यात्राले मलाई जीवनलाई नयाँ दृष्टिकोणले हेर्न सिकायो । मैले बुझेँ कि जीवनमा आनन्द खोज्न टाढा जानु पर्दैन । हाम्रो वरिपरि नै धेरै आनन्द छ । हामीले केवल आफ्नो मन खोलेर त्यसलाई अनुभव गर्नुपर्छ ।