बिहानको क्षितिज र सुन्दर परिदृश्य

शर्मिला कार्की ‘सरू’
‎
‎
‎व्रह्ममुहूर्तको समापनसँगै
‎सूर्यको आगमनलाई स्वागतार्थ
‎जब क्षितिजले सूर्यको बाटोमा
‎रातो गलैंचा ओछ्याइदिन्छ
‎मलाई लाग्छ
‎म पनि त्यतैतिर
‎एउटा मनमोहक क्षितिजजस्तै
‎आनन्दमय समयको
‎परिकल्पनामा हराएकी हुन्छु ।
‎
‎यता मेरा अन्नपूर्ण र माछापुच्छ्रेहरू
‎आफ्नो उज्यालो शिर उघारेर
‎सूर्यकिरणको रातो पछ्यौरी
‎ओढ्न तयार छन्
‎मेरै छिमेकको धौलागिरी
‎उस्तै रङ्गको बर्कीमा
‎लुट्पुटिन तयार छ
‎चराचुरुङ्गीहरू
‎यो अनुपम समयलाई स्वागत गर्दै
‎मधुर स्वस्तिवाचनमा लागिसके
‎एकैछिनमा यिनीहरू
‎फोक्सोभरि प्राणवायु भर्दै
‎प्रातस्भ्रमणमा निस्कनेछन्
‎हरियो तन्ना ओछ्याएर
‎वरिपरिका पहाडहरू
‎यसै समयको स्वागत गर्दैछन्
‎म किन नरमाऊँ यो मोहक परिवेशमा रु
‎त्यसैले म यो क्षणको
‎भरपूर उपयोग गर्ने अठोटमा छु ।
‎
‎क्षितिजको वरिपरि र अलिक माथि
‎हिमालहरूको शिरको छेउछाउमा
‎र
‎कञ्चन नीलो आकाशको मध्यमासमेत
‎जताततै
‎कुनै लाम्चो आकारका
‎कुनै छरपस्टिएका
‎कुनै गोलाकार
‎बादलका थेग्लाहरू
‎यो सुन्दर परिदृश्यलाई छेल्न
‎तम्तयार भएर बसेका छन्
‎मेरो सुन्दर गृहस्थीलाई
‎घरिघरि अभावको राक्षसले सताएजस्तै ।
‎
‎यसपछिको कुनै पनि क्षणमा
‎यो सुन्दर क्षण
‎घ्याप्पै छोपिन सक्छ
‎छोराको स्कूलले पठाएको
‎पुस्तकको बिलले
‎मेरो घाँटी किक्लिक पारेर
‎अँठ्याएजस्तै
‎यो क्षितिज
‎यी हिमालय र पहाडहरू
‎चरीका स्वतन्त्र प्रातकालिक उडानहरू
‎निष्ठुर बादलले कब्जामा पारेर
‎अँठ्याउन सक्छ
‎त्यसैले
‎यो मनोहर समयलाई
‎मनको चित्रपटमा उतारेर
‎म पनि भरपूर उपयोग
‎गरिरहेकी छु ।

पैंयुँ -२ पर्वत,हाल पोखरा